İstanbul

               Seninle

                          Güzel

"Mevsimi olmayan yağmurlardan birinde, üstükapalı mekanlarda dolaşıyorum.

Çay tadında anıları yudumlarken yeşil, mor, pembe besteler dökülüyor üzerime.

Segâh makamında dem tutuyorum... ”

Naz Ferniba

...

hüzün kovan kuşu gelmiş

gecenin yanağına konuvermiş

ay tenli aşık şarkıma karşılık vermiş

 ...

Aşk

her yerde

Göç

her mevsim

Tabutluk zemheri kokuyor. Beton zemini üşütüyor tabutluğun. Titriyor adam gibi adam, üşüyor. Savurgan bir tipi gibi zaman, hem yakıyor hem üşütüyor.

Ayak sesleri yaklaşıyor yeniden. Elektirik pirizine uzanıyor hain bir el. Saç diplerine kadar irkiliyor adam gibi adam. Bütün hücreleri çığlık atıyor. Dünya bomboş oluyor gözünde. İçi yanıyor, teni yanıyor ama yine de üşüyor çıplak zeminde.

Kendinden geçiyor…
Mamak’ta soğuk bir tabutluk…

Şafak söküyor, loş  tabutluğun bir kenarından kar aydınlığı doluyor. Zemin soğuk bir tabut. Kimse görmüyor yere düşen gözyaşlarını. Üşüyor, titriyor, ısınmak için kendi içine sokuluyor.

Bir hayal oynaşıyor gözlerinde. Beyaz tülbentli anası sobaya odun atıyor. Tavanda alevler oynaşıyor. Cızırdayan  çaydanlığın ağzından buhar süzülüyor.

Yine de üşüyor Adam Gibi Adam.

Mamak’ta tabutlukta  prize takılmış kablolar, bir de soğuk zemin ürpertiyor Adam Gibi Adam’ı. Üşüyor…

Koridorun sonundan bir ayak çığlığı yaklaşıyor yeniden. Buz gibi bir ürperti akıyor içine. Yine elektrik kablosuna uzanıyor bir hain el. Zeminde soğuk bir ıslaklık ipildiyor. Yürekler kabuk bağlamış… sızlıyor teni Adam Gibi Adam’ın, hem de üşüyor.

Kendinden geçiyor…
Kendine geliyor yeniden ıslak, soğuk zeminde. Bedeni kaskatı…Konuşamıyor, titriyor sadece. Olduğu yerde zıplıyor.

Üşüyor…

Doğu Toroslar zemheri kokuyor bugün.
Sanki kablolara hain bir el uzanıyor yine.

Adam gibi Adam yine üşüyor. Zeminde kar var, havada boran var bugün. Üfültülü bir çaresizlik, boğuk bir hüzne karışıyor. Dün, zemini buz tutan tabutlukta üşüyen Adam, bugün dağların buz tutan zemininde üşüyor.
Askerler yürüyor dağların bağrına, insanlar yürüyor hep birden çaresizce. Adam Gibi Adam üşürken, yüreği yanıyor beyaz yaşmaklı bir ananın. Dün olduğu gibi bugün de sevenlerin yüreği yanıyor.

Dağların bağrında kar taneleri dans ediyor. Adam Gibi Bir Adam savruluyor kar tanelerinin arasında.
‘’ÜŞÜYORUM!’’ diyor yine, dün olduğu gibi. Tabutluklar ölüm kokuyordu dün, O üşüyordu. Dağlar da ölüm kokuyor bugün.

Adam Gibi Adam yine, ‘’ÜŞÜYORUM!’’ diyor, yürekler yanıyor yine.

Arifhan Akpınar

—Gel ölüm, gel de konuşup hesaplaşalım

Ölüm -Emret arkaş, emret!

Arkaş - Seni bana kim gönderdi?

Ölüm -beni davet ettin, ben de geldim

Arkaş - ben mi seni çağırdım? Evet... Evet, ben çağırdım seni. Ama seni niye çağırdım?

Ölüm -Sen demedin mi gel de hesaplaşalım. Hem seninle ilk kez hesaplaşmıyoruz ki! Ey arkaş!

Arkaş -daha önceden hesaplaştığımızı hatırlamıyorum

Ölüm -Nasıl hatırlayacaksın? İnsan yavrusu değil misin sen? İşte, az önce çağırdın beni, sonra da unuttun.

Arkaş -İnsan yavrusu mu? Zayıf bir insan olsam ve güve'nin delik deşik ettiği bir yüzüm de olsa ben olgun bir insanım

Ölüm - Ölümün olgun bir insanla işi yok ki!

Arkaş - Öyleyse senin işin ne?

Ölüm - Olgun olmayanları olgun hale getirmek

Arkaş - Ya herkes olgun bir hale geldiğinde?

Ölüm - O zaman ölüm de ölür. Fakat herkes bir anda olgun hale gelmez. Gökyüzü ve yeryüzü sonsuz bir ilişki içinde oldukları sürece ölümden kaçış yok!

Arkaş- Arkaş ne zaman olgun bir insan haline gelecek?

Ölüm -Borç alıp vermediği gün

Arkaş - anlayamadım

Ölüm- Yaşamak için öldürmediği gün

Arkaş- Yine anlayamadım

Ölüm- Ölmeyecek şekilde yaşadığı gün.

Arkaş- anlamadım, dedim

Ölüm- Sessizlik...

Arkaş- Keşke ölüm ölse de biz de olgunlaşmamış kalsak ya da ölümsüz olgunlaşabilsek!

Ölüm- Senin diğer insanlarda farklı olduğunu düşünmüştüm. Meğer sen de diğer insanoğulları gibiymişsin. Pişman olacağın şeyleri istiyorsun.

Ölümün seni olgunlaşmamış bırakmasına gelince bu aslında hiç istemediğin birşey. Daha dün kendini tanımak istiyordun. Ölümsüz olgunlaşman ise imkânsızdır. Söylediğimi anlaman için ne ölümün e de bir dikenin ne bir gülün ne bir sivrisineğin ne bir sineğin ne bir baykuşun ne bir çaylağın ne bir yılanın ne bir balığın ne bir kaplanın ne bir kokarcanın ne de bir insanın bulunmadığı bir dünya, sıkıcı bir şekilde var olan bir dünyadır. Ölümün var olmadığı bir dünya sıkıcı bir şekilde  var olan dünyadır, çünkü ölümsüzlük ölümdür. Bir sivrisineği düşün. İnsan demiyorum. Yaratılıştan itibaren büyüyüp büyüyüp geliştiğini düşün. Yeryüzünü kaplamaz mıydı? O zaman sen ve diğer varlıklar nerede olacaktınız? Eğer sen varlıkların sayısını, sonra da gelişimlerini sınırlandırırsan onları ne ile doyuracaksın? İçinde yenecek, içilecek, koklanacak ve görülecek şeyler olduğu için hayata aşık değil misin? O zaman, yiyen her şeyin yenilmesi de kaçınılmaz olurdu. Yeryüzü sevecen bir anne ve gökyüzü şefkatli bir babadır. İkisi de doğurduklarını besler. Ruhlarıyla onları yaşatırlar. Bedenler bedenler için, ruhlar ise ruhlar için vardır. Fakat bedenlerin ölmeleri kaçınılmazdır. Çünkü beslenmeye muhtaçtırlar. Gıdaya gereksinim duyan her şey,ya başkasını yer ya da onu yerler.Ölüm olmasaydı,gökyüzü ve yeryüzü içindekilere dar gelirdi.Ruhlara gelince onların gıdası yine ruhlardır.Ruhların ne hacmi ne de boyutu var.Ne yeryüzü onlara dar gelir ne de gökyüzü...

         Arkaş'ın hayatı boyunca borç alıp vermeden yaşadığı bir dönem olmamıştır. Acaba paradan başka bir şey borç olarak alınıp verilebilir mi? Duygu ve düşünceler, zevk ve elemler, doğruluk ve yalan vs... bunların hepsi borç alınıp verilir. Öyleyse Arkaş'ın borcunu ödemesi gerekir.

          Sonra Arkaş'ın hayatı boyunca yeryüzünün bedenini yemeden geçirdiği tek bir gün bile olmamıştır. Bu yüzden yaşamak için öldürmüştür. İşte bundan dolayı yaşatmak için ölmesi gerekir.

          Arkaş, ne zaman ölmeyecek -ruhla yaşayacak- şekilde yaşayabilecek imkâna sahip olursa o zaman olgunlaşır ve ölüm ona yaklaşmaz.

Arkaş- Daha iyi değil miydi? Başlangıçta ruhtum. Keşke borç alıp vermeden, yaşamak için öldürmeden sonsuza değin böyle kalsaydım!

Ölüm- Senin sorduğun bu soruya cevap vermek benim işim değil. Ben hayat alıcısından, hayat okulundaki en büyük öğretmenden ve hayat elçisinden başka bir şey değilim. Canlılardan topladığım, onların canlılardan aldığı borçlardır. İnsanlara öğrettiğim yok olanın devam etmediği, devam etmeyenin de yok olduğudur. Ben hala onları, bu önemli ve en son dersi öğrenmeleri için topluyor, dağıtıyor sonra yine topluyor ve dağıtıyorum Ne zaman bu dersi iyi öğrenip uygularlarsa o zaman bana ihtiyaçları kalmaz. Ha, bu arada ben seni seçkin talebelerim arasında sayıyorum, bilesin.

Arkaş- Arkaş'a bugün ki mesajın nedir?

Ölüm bana katlı bir kâğıt verdi. Onu açar açmaz bütün bedenim titredi, damarlarımdaki kan dondu ve dilim tutuldu. Çünkü kâğıtta okuduğum şey, Senharib’in mektubunda okuduğum iki kelimeden başka bir şey değildi: VASİYETİNİ YAZ!

Korkumu yenmeye çalıştım ve yendim de. Sonra ölümle tartışmaya başladım.

Arkaş- Hangi vasiyeti söylüyorsun? Benim bir insana vasiyet edeceğim bir şeyim yok ki!

Ölüm- Sen varsın ya! Ver kendini!

Arkaş- Kime vereyim?

Ölüm- Kendine...

Arkaş- Kendimi kendime nasıl veririm, anlayamıyorum.

Ölüm- Geçici Arkaş'tan daimi arkaş'a geçerek...

Arkaş- Öyleyse arkaş'tan Arkaş'ı yok etmesini istiyorsun.

Ölüm- Tam aksine, Arkaş’tan yok eden ama yok edilemeyen bir güç olmasını istiyorum.

Arkaş- Hayatımda birçok şeyi yokettim. İsmimi kayıtlardan sildim. Sustum. Et, kan, nefis ve bedenin birçok zevkleri hakkında konuşmadım. Bu durumda hala neyi yok etmemi istiyorsun?

Ölüm- Gelişmekte ve aynı zamanda bozulmakta olan Arkaş'ı…

Arkaş- Bana ızdırabın, ölümün ayrılmaz arkadaşı olmasındaki sırrı söyle. Öyle inanıyorum kidokunduğunda yaydığın elem olmasaydı insanlar tarafından bu kadar nefret edilen birisi olmazdın.

Ölüm- Ben sadece insanlardaki saklı ızdırabı ortaya çıkarırım ve asla onu onlarda gizli bırakmam. Oysa insanlar zevkleri saklarlar. Gizlenmiş zevkin acıya dönüşmesi de doğaldır. Çünkü o,acıyla satın alınmıştır. Benim, senin sakladığın ve ya senden başkalarının sakladığı şey hakkında kesinlikle bilgim yok. İnsanlar sakladıkları şeyleri kendileri bilsin.

Arkaş- sonra, bir çocuğu beşiğinde öldürmen ve kardeşine ihtiyarlığa kadar uzun bir süre vermen gibi bazılarında acele etmenin, bazılarında yavaş davranmanın anlamı, hikmeti nedir?

Ölüm-Ben yalnızca insanların kendileri için lehte ve aleyhte verdikleri hükmün güvenilir bir uygulayıcısıyım. Onlar dünya ile daima alışveriş ve etkileşim içindeler. İnsanlar, bazılarından nefret ettikleri, bazılarıyla da kavga ettikleri gibi bazı şeylere karşı da istek duyar, bazılarına ise duymazlar.

İşte böyle, kendileri için işleri ve istekleri doğrultusunda sonuçlarını bilmeden karar verirler. Hayat ise onlara bilmediklerini öğretir. Hiç bir çocuk yoktur ki doğmadan önce hayatla alıp vereceği olsun!

Arkaş-Bu gece bana arkadaşlık ettin. Teşekkür ediyorum. Beni sınadın, ama sonucunu bilmiyorum.

Ölüm-Vasiyetini Yaz!

Arkaş-Yazmazsam...

Mihail Nuayme / Kendini Arayan Adam ktb'ndan